ساخت اقتصادی روستای گفت

 

اقتصاد اين روستا بر سه محور زراعت، باغداري و دامداري استوار مي باشد. از آنجا كه اين روستا در دو بخش جلگه اي و كوهستاني واقع شده است بيشتر مزارع و زمينهاي كشاورزي در نواحي جلگه اي واقع شده است . اين روستا داراي سه حلقه موتور عميق اختصاصي مي باشد و بعضي از افراد روستا در موتورهاي ديگر نيز شريك مي باشند.

بررسي چند مشكل در بخش كشاورزي

1- بالا رفتن هزينه هاي كشاورزي و استفاده هر ساله از زمينها و عدم و آيش كه خود باعث شده آفاتي به دنبال داشته است.

2- استفاده از سيستم آبياري سنتي و غرقابي كه خود باعث هدر رفتن ميليونها مكعب آب مي شود.

3- تكه تكه بودن زمينها و يكپارچه نبودن آنها

4- ادامه روش سنتي كه در گذشته بوده  و عدم به كار گيري روش جديد كشاورزي

5- تضميني نبودن بعضي از محصولات كشاورزي از طرف دولت

6- عدم استفاده مناسب از وامهاي كشاورزی.

 

 

 

وسايل كشاورزي

اكثر كشاورزان اين روستا از امكانات اوليه كشاورزي در حد رفع نياز خود بهره‌مند هستند، از آنجا كه كشور ما در جهت مكانيزه كردن ادوات و وسايل كشاورزي گام هاي مهمي برداشته است به تبع آن اكثر مردم اين روستا از وسايلي از قبيل : تراكتور، تريلي، گاو آهن و ..........برخوردارند و در اين روستا تا به امروز 52 دستگاه تراكتور وجود دارد كه كشاورزان در امور كشاورزي از آن استفاده مي كنند.در ضمن تعداد خودروهای وانت پیکان هم روند صعودی به خود گرفته و روز به روز به تعداد انها افزوده میشود.

به طور درصدي مي توان گفت كه به ازاي هر سه خانوار يك دستگاه تراكتور وجود دارد و ناكفته نماند كه اكثر اين تراكتورها بي كارند ، چرا كه آنچنان زمين كشاورزي وجود ندارد كه اين وسائل هميشه به فعاليت بپردازند.

اگر به كمك اهالي روستا يك شركت مكانيزه ايجاد شود با چند تراكتور مي توانند به خوبي جوابگوي نياز كشاورزان باشند ولي اين كار به دلايلي امكان پذير نخواهد بود . چرا كه اكثر كشاورزان از اين وسيله نه تنها براي كشاورزي و كشت و زرع استفاده مي كنند، بلكه به صورت يك وسيله نقليه در اياب و ذهاب خود نيز استفاده مي نمايند و همانطور كه قبلا ذكر شد مردم اين روستا علاوه بر زراعت به دامپروري هم مشغول مي باشند كه اين خود نياز به وسيله نقليه اي دارد براي رساندن علوفه براي دامهاي خود.

در گذشته مردم روستا براي آوردن علوفه، كاه و گندم خود از موتورهاي اطراف از الاغ استفاده مي كردند كه براي اين كار بايد حدود 30 كيلومتر راه را پياده طي كنند.

باغداري:

باغات اين روستا بيشتر در اطراف روستا مي باشد و ميوه هايي از قبيل :

انگور، زرد آلود ،انار، گردو، گيلاس و ...... مي باشد كه اغلب مورد استفاده خودشان مي باشد و آن مقداري كه مازاد بر نياز خود داشتند به بازار جغتاي يا به سبزوار براي فروش مي برند.

مرغ و طيور :

در اين روستا بيشتر مردم در خانه هاي خود به اندازه رفع نيازهاي خود مرغ نگهداري مي كنند و مرغ داري صنعتي در اين روستا وجود ندارد ، چرا كه سرمايه گذاري در اين گونه موارد نياز به تخصص و سرمايه بالا دارد و به دليل دير بازده بودن آن كمتر فردي در اين صنعت سرمايه گذاري مي كند.

مقدار اندكي بوقلمون، غاز ، مرغابي نيز در اين روستا وجود دارد.

صنايع دستي:

در گذشته در اين روستا صنايع كوچك زيادي از قبيل ريسندگي و بافندگي وجود داشته و به بافتن پارچه هايي از قبيل كرباس و چادر شب مشغول بوده اند ولي امروزه اين صنايع به كلي از بين رفته است .

معدن اسفندقه روستاي گفت:

در اين روستا در سال 1341 با شناسايي معدن كروميت كه در كشور معدن مهمي به شمار مي آمد ، شروع به كار كرد و تا اكنون نيز فعاليت هاي اين معدن ادامه دارد و كروم استخراج شده از اين معدن به كشورهاي خارج صادر مي شود و هم اكنون اين معدن توسط خود کارگران اداره میشود.

جشنها و اعياددر(روستای گفت)

جشن پديده اي اجتماعي – فرهنگي است و در زمره آداب و مناسك ديني و سنن قومي كه از آغاز تشكيل اجتماعات انساني در هر زمان و در هر تمدني و به هر شكل و صورتي در زندگي مردم جاي ويژه اي داشته است . از اين رو به عنوان پديده اي فرهنگي در دانش مردم شناسي و جامعه شناسي مورد توجه بوده است . مطالعه جشنها از اين لحاظ داراي اهميت است كه زمينه ساز همبستگي و اتحاد رواني مردم و تجلي روح جمعي در جوامع ابتدايي بوده است.

بنابراين زماني كه انسان تنها و منفرد است سابقه ديني او بسيار ضعيف مي باشد و هنگامي كه در مراسم و تشريفات گروهي كه انعكاس عواطف و احساسات جمعي است شركت جويد و در نتيجه احساسات آنها كه در اصل اجتماعي بوده است بر اثر استمرار و رسوم دسته جمعي به شكل سنتي قابل احترام و مقدس در اعياد و جشنها تجلي مي نمايد.

جشنها و اعياد معمولا داراي دو خصوصيت كلي هستند و به اين سبب شامل دو قسمت مي شود .

1- جشنها و اعيادي كه مربوط به زندگي فرد است .

2- جشنها و اعيادي كه مربوط به زندگي عمومي و اجتماعي است.

الف- جشنهايي كه مربوط به زندگي فردي مي شوند از قبيل تولد نوزاد ،‌ختنه سوران ،‌ازدواج و عروسي و .....

ب- جشنهايي كه مربوط به زندگي عمومي و جمعي مي شوند.

مانند : عيد نوروز، و اعياد مذهبي مانند عيد قربان ، عيد غدير خم و عيد سعيد فطر و ......

الف- جشنهاي فردي

ازدواج

اهالي اين روستا ازدواج را امري مقدس  و واجب مي دانند و معتقدند هر دختر و پسري كه به سن ازدواج رسيده باشد و يا به قول عرف دم بخت باشد بايد ازدواج كند و مجرد زيستي را امري ناپسند مي دانند.

سن ازدواج در گذشته بسيار پائين بوده و مراسم عروسي ساده و بدون از هر رنگ  و لعابي بوده است . ولي امروزه ميزان مهريه بالا رفته و بر تجمل و خرجهاي اضافي مراسمات عروسي افزوده شده است. بيشتر ازدواجها در فصل زمستان كه فصل بيكاري كشاورزان است صورت مي گيرد.

ب- جشنها و اعياد عمومي

1- جشن قربان :

اين جشن در نزد اهالي روستا محترم شمرده مي شود . در اين روز اهالي روستا مبلغي را جمع مي كنند و يك گاو يا شتر و يا .......قرباني مي كنند و هر كسي به ميزان مبلغي كه داده سهمي از گوشت قرباني را دريافت مي كنند معمولاً بيشتر افراد روستا در اين قرباني شريك مي شوند.

2- جشن عيد فطر :

مراسم عيد فطر در روز اول شوال و بعد از آخرين روز ماه مبارك رمضان بعد از يك ماه روزه داري همانند ساير نقاط كشور در اين روستا نيز برگزار مي شود . شيوه برپايي اين مراسم به اين صورت مي باشد كه اهالي روستا مقداري از فطريه خود را به افراد فقير و بي بضاعت مي دهند و مقداري را هم به مسجد مي آورند و پس از بجاي آوردن نماز عيد اين عيد را به يكديگر تبريك مي گويند.

3- جشن عيد نوروز:

عيد نوروز از كهن ترين و بزرگترين جشنهاي ملي است، كه ما ايرانيان در هر جايي كه باشيم آن را گرامي مي داريم عيد باستاني نوروز يكي از سنتهاي اجتماعي است كه بخصوص در روستاها مردم به آن پايبند مي باشند، و همه ساله مردم با خوشحالي از آن استقبال مي كنند به طوري كه اهالي اين روستا يك ماه مانده به عيد نوروز مقدمات وارد شدن به آن را فراهم مي كنند و زنها به كاشتن سبزي و خانه تكاني مي پردازند و همه اعضاي خانواده به خصوص جوانان اقدام به خريد لباس نو مي كنند و براي پذيرايي از ميهمانان تنقلات، شيريني و ميوه تهيه مي كنند.

و در اين روستا رسم بر اين است كه قبل از حلول سال نو فردي را كه مورد احترام آنهاست به خانه دعوت مي كنند و معتقدند كه اين فرد براي آنها خوش يمن است.

پس از تحويل سال نو لباسهاي جديد را مي پوشند و به همراه خانواده به امام زاده مي روند و پس از زيارت و عيد مباركي به مزار شهدا و اهل قبور مي روند بعد از اين به ديدار خانواده هايي مي روند كه در سال گذشته عزيزي از دست رفته دارند. و پس از آن به ديدار اقوام و خويشان خود مي روند كه اين ديد و بازديد تا روز سيزدهم ادامه دارد.

4- سيزده بدر:

در اين روز بر اساس رسم ديرينه اي كه وجود دارد افراد فاميل به صورت دسته جمعي به اطراف روستا و به داخل باغها مي روند و نهار را دور هم صرف مي كنند و بچه ها نيز در اين روز شور و شادماني خاصي دارند.

ريسماني از درخت آويزان مي كنند و تاب مي خورند و به كسي كه در داخل تاب بوده با چوب مي زدند و مي گفتند نام نامزدت را بگو و بعد از فراغت از تفريح و استراحت به امام زاده بر مي گردند و پس از زيارت به روستا مي آيند.

جشنها و اعياد ديگر:

اعياد ديگري هم وجود دارد كه مردم محل در اين روزها مراسم خاصي ندارند مانند :عيد مبعث و ميلاد پيامبر (ص) ولي در تولد امام زمان (عج) بيشتر مردم مراسمات عروس خود را در اين روز فرخنده برگزار مي كنند و اهالي روستا مشعلي را در روي بامهاي خود روشن مي كنند به صورتي كه روستا نورباران مي شود.

جشن ختنه سوران نيز اخيراً در اين روستا پررنگ تر شده است وپدر ومادر ها برای فرزند خود در همین جهت مراسم پر شکوهی برگزار میکنند.

امامزاده سلطان سید عبد الله